Υπάρχουν λίγες στιγμές στη ζωή ενός εφήβου που συνοδεύονται από τόσο μεγάλη προσμονή, αγωνία και συναισθηματική φόρτιση όσο η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Για κάποιους μαθητές, οι βαθμοί φέρνουν χαρά, ανακούφιση και δικαίωση. Για άλλους, όμως, συνοδεύονται από απογοήτευση, θυμό, αμφιβολία και την αίσθηση ότι οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς δεν ανταμείφθηκαν όπως θα ήθελαν.
Και κάπου εκεί, οι γονείς βρίσκονται μπροστά σε ένα δύσκολο ερώτημα:
Τι λέω τώρα στο παιδί μου;
Η πρώτη αντίδραση πολλών γονέων είναι να προσπαθήσουν να διορθώσουν την κατάσταση.
Να εξηγήσουν. Να παρηγορήσουν. Να βρουν εναλλακτικές λύσεις. Να δείξουν ότι «δεν χάθηκε και ο κόσμος».
Όμως, πριν από όλα αυτά, υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό…Να αναγνωρίσουν το συναίσθημα του παιδιού.
Γιατί όταν ένας έφηβος νιώθει ότι απέτυχε, δεν χρειάζεται άμεσα απαντήσεις. Χρειάζεται να νιώσει ότι κάποιος καταλαβαίνει αυτό που βιώνει.
Αυτό που πληγώνει περισσότερο δεν είναι πάντα ο βαθμός.
Πολλές φορές η μεγαλύτερη απογοήτευση δεν προέρχεται από το αποτέλεσμα.
Προέρχεται από τις σκέψεις που το συνοδεύουν:
«Δεν ήμουν αρκετά καλός»
«Απογοήτευσα τους γονείς μου»
«Οι φίλοι μου τα κατάφεραν καλύτερα»
«Τώρα τι θα κάνω;»
Οι σκέψεις αυτές μπορεί να γίνουν πολύ πιο επώδυνες από τον ίδιο τον βαθμό.
Τι δεν χρειάζεται να ακούσει ένας έφηβος…
Όσο καλή πρόθεση κι αν υπάρχει, φράσεις όπως:
«Δεν πειράζει»
«Υπάρχουν και χειρότερα»
«Άλλοι τα πήγαν χειρότερα από σένα»
«Του χρόνου θα τα καταφέρεις»
συχνά δεν προσφέρουν ανακούφιση.
Αυτό που πραγματικά χρειάζεται να ακούσει είναι:
«Καταλαβαίνω πόσο στενοχωρημένος είσαι»
«Ξέρω πόσο προσπάθησες»
«Είμαι εδώ για σένα»
Οι Πανελλαδικές δεν μετρούν την αξία ενός ανθρώπου…
Οι εξετάσεις αξιολογούν μια συγκεκριμένη επίδοση σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Δεν αξιολογούν τον χαρακτήρα, την επιμονή, την ενσυναίσθηση, τη δημιουργικότητα, την ικανότητα να ξεπερνά δυσκολίες.
Κι όμως, αυτά είναι τα στοιχεία που καθορίζουν πολύ περισσότερο την πορεία ενός ανθρώπου στη ζωή.
Αυτό που θα θυμάται το παιδί σας…
Μετά από χρόνια, είναι πιθανό να μην θυμάται ακριβώς τους βαθμούς που πήρε.
Θα θυμάται, όμως, πώς ένιωσε εκείνες τις ημέρες.
Θα θυμάται αν ένιωσε αποδοχή ή κριτική.
Αν ένιωσε ασφάλεια ή φόβο.
Αν ένιωσε ότι η αγάπη των γονιών του εξαρτάται από την επιτυχία ή αν παρέμεινε σταθερή ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που μπορεί να πάρει από αυτή την εμπειρία.
